Ortalionowy namiot na salonie. Lista grzechów głównych demonstrantów sprzed Św. Pawła

Po tym jak przez cały tydzień pojawiały się głosy o zbliżającym się siłowym rozwiązaniu problemu sunięciu namiotów demonstrantów sprzed Katedry św. Pawła w Londynie, ruch protestujących odniósł niespodziewany sukces. Korporacja londyńska, która zarządza londyńskim City, zapewne w obawie przed obrazami policji usuwającej pokojowe zgromadzenie sprzed świątyni, pozwoliła demonstrantom zostać na miejscu aż do Nowego Roku. Protesty, zupełnie niezamierzenie,  zmusiły też podzielony Kościół Anglikański do zajęcia jednoznacznego stanowiska  - nie tylko w sprawie samego obozu u stóp najważniejszej londyńskiej świątyni - ale w sprawie potępienia ‘niektórych najbardziej ekstremalnych praktyk neoliberalnych’. To całkiem dużo, jak na ruch, który media nazywają ‘obozowym festiwalem, którego uczestnicy nie mają nic innego do roboty’. 

Tymczasem media konserwatywne (murdochowskie i nie tylko) oraz konserwatywni politycy do znudzenia powtarzają te same argumenty, które w swojej próbie zdezawuowania protestu ‘racjonalnymi’ argumentami, pokazują jak bardzo przywiązane są do bronienia status quo w sposób pozbawiony cienia krytycznej refleksji. Lista argumentów, której używają jest ciężka i niezwykle imponująca intelektualnie:

Po pierwsze, ruch Occupy London, w swojej krytyce kapitalizmu, a w szczególności systemu bankowego, nie proponuje żadnych konstruktywnych rozwiązań. Demonstranci sprzed katedry nie przedstawili żadnego ‘koherentnego’ (coherent - to ulubione słowo mediów) planu reformy globalnej gospodarki neoliberalnej i nie ‘wyartykułowali’ (articulate - jw) jednoznacznego manifestu programowego. Serio? No nie, to skandal! Całe szczęście, że jesteśmy w rękach panów z Goldman Sachs, którzy dokładnie wiedzą jak sprawić, żeby nasz świat był lepszy. A pomoże im w tym Sarkozy i Merkel, którzy rach ciach mają pomysł, receptę i plan.

Po drugie, jak to możliwe, że ci ludzie z tego ‘festiwalowego obozowiska’ w ogóle mają czas na demonstrowanie? Jak to możliwe, że nie są w pracy? Czyżby nie pracowali ciężko na swojego bonusa (tak jak ‘my wszyscy’ - doprawdy dziwi mnie ta symbioza prawicowych dziennikarzy z interesami bankierów)? A może w ogóle nie mają pracy? A jeśli nie mają pracy, to w ogóle dlaczego warto byłoby ich słuchać? Ludzie, którzy nie wiadomo z czego żyją! To muszą być wakacje jakichś hipsterów. Na dodatek, o zgrozo, okazało się, że część demonstrantów nie śpi w namiotach, a cześć z nich wychodzi z obozu w ciągu dnia załatwiać swoje sprawy - odprowadzić dzieci do szkoły, zapłacić rachunki za prąd, pójść do pracy czy na spotkanie. Inni demonstranci za to, pracują na miejscu w swoich namiotach. ‘O jaki skandal’ - wykrzyknęły media - czy można demonstrować ‘na pół etatu?’. 

Po trzecie ten cały ruch działa jak jakaś podejrzana komuna! Mało tego, to okropne obozowisko ze swoimi ortalionowymi namiotami ‘zakłóca’ (disturb) harmonię przestrzeni publicznej i pewne jednak konwenanse społeczne. Coś co estetycznie nie wygląda dobrze, nie ubiera się w garnitur i nie podpiera się wizytówką żadnej ‘szacownej’ instytucji nie tylko jest nieładne, ale też nie może być przecież poważne. Nie ma tam żadnej hierarchii i wszyscy współuczestniczą w decyzjach. No słowem, nie wiadomo jak to coś ogarnąć. Taki różowy słoń na salonie, którego nie da się zignorować, a nie wypada traktować poważnie. I jeszcze na dodatek nie ma się do czego przyczepić - obóz ma własny system sortowania śmieci, latający uniwersytet, i wielowyznaniowy namiot i korzysta z nowych technologii, o których nie słyszano w The Evening Standard.
Nie próbuję tutaj twierdzić, że wszyscy (jak ja - nie ukrywajmy) powinni lubić ruch protestu i widzieć w nim szansę na zmianę świata na lepsze. Postuluję jednak o choć nieco więcej niezależności i intelektualnej refleksji w formułowaniu krytycznych opinii. Więc, jak powiedział Borisa Johnson, burmistrz Londynu, do demonstrantów, chciałoby się rzec przede wszystkim do konserwatywno - liberalnego establishmentu - move on!

Photo by: Andrew Winning/Reuters

Occupy London: we don't need luck, we need love.

Occupy London: we don't need luck, we need love. , a set on Flickr.

It might be a part - time protest, but does it really undermine its authenticity?

I think that it's pretty awesome that people bother to step away from their private lives, get together, organize themselves to articulate the vision for a better society. Despite rain and cold.

I went there yesterday to see it myself, to get beyond the media stories about - 'people who protest because they have nothing else to do'. The mood is of a big sharing - you can get a free meal, hot tea and even use the multi - faith prayer room. But it really is something more than collective camping and a lot fun - there is a sense of very human, very real and authentic desire to take responsibility for making a world more human place to be.


I met there George and Paul ( guys with the paper on the photo) who were sharing the big news with me - apparently a top person (forgot the position) of St Paul's said yesterday he would resign his post if police will move a camp. A nice little victory for the protesters - I wished them luck, but they responded: - We do not need luck, we need love.


Murdoch media said that they were there because they had nothing else to do. I saw many different people - students, NGO activists, people working from their tents and cute ladies who could be my grandmas - different age, color and background.

This is what a Big Society is Mr Cameron. Society that cares. The society I feel proud to be part of.

Wyjazd z krainy ‘całuje rączki pięknej pani’

Kampania wyborcza kończy się nikłym sukcesem kobiet. W nowym parlamencie zasiądzie ich tylko 23%, czyli niewiele więcej niż w poprzedniej kadencji. Tegoroczne wybory, pokazały jednak możliwość mówienia innym językiem na temat udziału kobiet w polityce, który wychodzi poza patriarchalny język paprotek i aniołków, ale też nie lokuje dyskusji na temat roli kobiet w życiu publicznym w feministycznym narożniku. Daje to nadzieję na budowę lepszej przestrzeni do uczestnictwa kobiet w życiu publicznym w przyszłości - na równych prawach i w partnerskich warunkach. Choć, jak wiemy, nie jest to w Polsce najprostsze.

Tydzień przed wyborami uczestniczyłam w panelu p.t. “Koniec świata mężczyzn” w ramach Forum Nowych Idei organizowanym przez PKPP Lewiatan w Sopocie. Do dyskusji zostały zaproszone znakomite prelegentki, kobiety reprezentujące światowy biznes, politykę i akademię i działające w swoich obszarach na rzecz konkretnych globalnych rozwiązań mających na celu walkę ze ‘szklanym sufitem’ ; stworzenie parytetu w radach nadzorczych czy pracę nad legislacją, która nie ‘wypluwałaby’ kobiet z rynku pracy z powodu ciąży i macierzyństwa. Dwie obserwacje, które wyniosłam z tej dyskusji były szokujące - po pierwsze “wkład” polskiej strony w rozwój panelu, a po drugie reakcja ‘panów prezesów’ siedzących na sali. W panelu zasiadała bowiem również profesor Magdalena Środa a prowadziła go Kinga Rusin. I obydwie te panie zaprezentowały swoistą klasykę polskiej dyskusji na temat udziału kobiet w życiu publicznym. Rusin zaczęła rozmowę w sposób który, choć zapewne wydawało się się jej, że demaskuje stereotypy, umacniał je w najlepszy sposób z możliwych. Zapytała więc na starcie penalistki o ilość posiadanych dzieci i o to jak łączą role matek z karierami zawodowymi. Cóż, szkoda wielka, że prezes Orlenu nie rozpoczął tym pytaniem panelu u kryzysie ekonomicznym na świecie. Następnie Rusin zapytała pana profesora Izdebskiego o to, dlaczego na nią patrzy (po co?). On jej odparł zalotnie, że “ja lubię na panią patrzeć” i już było jak w domu. Ku wyraźnemu zaskoczeniu pań zagranicznych dyskusja została sprowadzona na właściwe jej w Polsce miejsce - rozmowy o pięknych paprotkach, które jeszcze do tego, czasem zarabiają pieniądze a nawet występują w Gali na okładce. W sukurs przyszła jednak niezastąpiona Środa, która wystąpiła w pełnej zbroi zideologizowanych argumentów o reprodukcji tradycyjnych wzorów kobiecych i męskiej dominacji i w ten sposób domknęła pewien zrytualizowany standard rozmowy o równouprawnieniu. Zgadzam się ze Środą w stu procentach i tak jak ona nie boję się określenia siebie mianem ‘feministka’, uznanego zresztą w Polsce przez większość kobiet i mężczyzn za coś z pogranicza ospy i obłędu. Ale wiem, że feministyczno - akademicka retoryka, w połączeniu z zawziętością i gniewem, z jakim Środa wypowiada swoje argumenty, lokuje ją na obrzeżach dyskusji, które łatwo można zignorować jako radykalny głos mniejszości. Nawet, jeśli wypowiada ona argumenty większości. W tej sytuacji obecni na sali panowie mogli już z łatwością wyjść, jak zrobiło to trzech panów przede mną tuż po wypowiedzi Środy, ziewać lub, w przypadku jednego pana, zasnąć. Klasyka.

Piszę o tym dlatego, że tegoroczna kampania stworzyła szansę wyjścia poza tę klasykę i do zainicjowania rozmowy o udziale kobiet w życiu publicznym w konkretny sposób (kwoty) i nowym językiem. Wiele już powiedziano na temat zapisu o konieczności gwarancji przynajmniej 35% miejsc każdej z płci na listach wyborczych. I być może tak jest tak, jak mówi prof. Markowski, że w tym roku kwoty nie zmieniły wiele (albo nic) w realnym zwiększeniu udziału kobiet w parlamencie. Ale z czasem, może już w następnych wyborach, kobiety zajmą lepsze niż ‘damskie’ (określenie prezesa Kaczyńskiego) miejsca na listach, bo zamiast walczyć ‘ze szklanym sufitem’, mogą teraz swobodnie pracować na rzecz swoich pozycji w partiach politycznych. Kwoty stwarzają więc szansę odgrywania większej roli w przyszłym i każdym następnym parlamencie - jeśli kobiety będą chciały z tego skorzystać. W tym sensie zapis o kwotach ‘normalizuje’ dyskusję o udziale kobiet w polityce. Z marginesu, temat ten staje się ‘mainstreamem’.

W tegorocznej kampanii po raz pierwszy pojawił się też temat nie tylko kandydowania kobiet, ale i udziału kobiet w głosowaniu. Okazuje się bowiem, że kobiety stosunkowo rzadziej niż mężczyźni pojawiają się przy urnach (5 - 10%) i w wielu przypadkach głosują dokładnie tak, jak powie im mąż. Kampania frekwencyjna, realizowana przez szereg organizacji pozarządowych pod szyldem koalicji “Masz Głos Masz Wybór” starała się zachęcać kobiety do udziału w wyborach odwołując się do ich kompetencji. Akcja frekwencyjna, w swoich przekazach starała się pójść pod prąd stereotypowemu pozycjonowaniu kobiety w dyskursie medialnym w Polsce - albo zmęczonej “matki - Polki” albo obiektu seksualnych fantazji. Kampania pokazywała raczej umiejętności kobiet - talenty organizacyjne, zdolność do radzenia sobie w ciężkich sytuacjach czy wielozadaniowość - cechy, które potrzebne są również w polityce. Rozmawiałam z kobietami w wielu miastach Polski podczas przygotowywania kampanii na jej temat- panie oddychały z ulgą. Wreszcie ktoś przemówił do nich jak do dorosłych i ‘osobnych osób’ - nie matek, nie żon, nie aniołków Kaczyńskiego, ale “Polek, które potrafią’ - przywołując tu jedno z haseł kampanii.

Jedna kampania wyborcza wiosny nie czyni. Nie staliśmy się z dnia na dzień mniej patriarchalnym społeczeństwem ani kobiety w Polsce nie przestały być dyskryminowane. Ostatnie miesiące stworzyły jednak solidne podstawy do odejścia z krainy ‘całuję rączki pięknej pani’ do budowy społeczeństwa opartego na bardziej partnerskich relacjach płci.

Sprzedaliśmy wolność dla małej stabilizacji

Analizując dane z raportu Boniego Młodzi 2011 dochodzę do wniosku, że jesteśmy (my, 18 - 30 latkowie) pokoleniem ślepych krówek - idealnych pracowników korporacji. Można ‘zapchać’ nasze aspiracje mieszkaniem na kredyt i już będziemy pogrążeni w swojej małej stabilizacji - bez buntu, bez odwagi i bez wielkich marzeń.

Tymczasem Minister Boni w swoim raporcie jest dla nas, młodych Polaków, bardzo szczodry. Pisząc o powolnym wyczerpywaniu się potencjału pokolenia Solidarności, które zmieniło Polskę w 89 roku i pchało ją do przodu przez ostatnie 20 lat, minister pokłada swoje nadzieje w nas - w dzisiejszych +/- dwudziestolatkach. Według raportu, to my, młode pokolenie mielibyśmy się stać się nową siłą napędową nie tylko gospodarki, ale i budowy nowego lepszego społeczeństwa - które zaspokoiwszy już swoje podstawowe cele konsumpcyjne (mieć), miałoby inwestować bardziej w 'być' oraz 'być we wspólnocie'. 


Raport Boniego dowodzi, i tu przyklaskuję mu z serca, że Polsce potrzebna jest nowa wizja wspólnotowości, która zrywałaby z plemiennym widzeniem solidarności społecznej opartej na wykluczaniu ‘obcego’ a bazowałaby na otwartości i inkluzji zaspokajając jednocześnie nasz głód ‘wolności’ i ‘braterstwa’. Tą nową wizję wspolontowości, budowaną w duchu ‘liberalizmu wrażliwego’ na ludzką krzywdę, innowacyjną i dynamiczną mięlibyśmy tworzyć my, młodzi Polacy. Minister oczekuje więc na wielką zmianę. 


Pojawia się jednak jedno pytanie. Co każe twierdzić Ministrowi, że jesteśmy gotowi lub chociaż zainteresowani tą wielką zmianą? Czytając raport, oraz prowadząc ostatnio badania na temat polskości wśród młodych Polaków, widzę raczej obraz skrajnej apatii, zupełnego braku zainteresowania nie tylko sprawami Polski przez duże lub małe p ale też braku jakiejkolwiek solidaności pokoleniowej i kompletnego zamknięcia w swoim wąskim jednostkowym świecie. W dużym skrócie, nie jesteśmy zainteresowaniu niczym innym niż szanse na dobry kredyt mieszkaniowy i ewentualnie piwo po pracy w piątek z kolegami. Nie uczestniczymy w życiu społecznym, nie przynależymy do żadnych organizacji, nie walczymy o żadne sprawy. Sam raport pisze, że ‘dzisiejsza młodzież to nie jest pokolenie, które chce zasadniczo zmienić świat, raczej chce się do niego zaadoptować’. Dla nas, tych jakże 'drapieżnych' młodych dziś ważne jest dokładnie to samo co dla pokolenia ich rodziców - rodzina, przyjemności i praca, która daje płacę. Jasne, pojęcia rodziny i przyjemności (styl życia) oraz to, co określa dobrą pracę zmianiły się, ale jak sam raport przyznaje, ... 'nie ma w nas potencjału buntu lub nawet organicznej chęci zmiany rzeczywistości' ... 


Skąd więc marzenie, że zbudujemy tą nową wizję wspólnotowości? Raport wyjaśnia, że innowacyjny sens młodości tkwi nie tyle w ‘potencjale buntu, co w kompetencjach, charakterze aspiracji i dążeń życiowych młodych ludzi’. Super, no więc przekładając to na język naszych dróg i wyborów życiowych oznacza to w skrócie: Szczytem naszym marzeń jest więc wygodna fucha w korporacji (coś, o czym mogli pomarzyć nasi rodzice), która (po latach tułania za 1200 brutto w rodzinnym miescie lub innym NGO sie) da nam rozsądne pieniądze, które ... nie patrząc w prawo lub lewo .. zainwestujemy w mieszkanie i w stawanie się wielkomiejską klasą średnią... o której tak ciepło pisze prof. Domański. Serio? To ma być ten potencjał innowacyjności? To ma być ta szansa i wizja budowy nowej wspólnotowości? W sushi barach i kredytach we frankach szwajcarskich? Czy w akradiach i wypadach Heineken Open Aira?

Przeraża mnie to, że jesteśmy (i ja nie czuję się tu wcale lepsza) dziećmi ‘wolnego rynku’ socjalizowanymi do stania się idealnymi pracownikami świata korporacji - którzy sprzedają swoją wolność za cenę małej stabilizacji

Jesteśmy pierwszym i chyba jedynym pokoleniem socjalizowanym do życia w postawie hołdu dla kapitalizmu (i w tym się różnimy od naszych równieśników gdzie indziej, o czym raport nie pisze)- w postawie myślenia o tym, że korporacyjna praca i płaca są wyznacznikiem sukcesu życiowego i w postawie negacji wszelkich ‘kolektywnych’ wartości i ponadjednostkowej odpowiedzialności. Wmówiono nam, że wszystko nam 'na tacy podano’ i to, co nam podano jest 'cacy' z natury swojej ‘dobre’ i my to łykamy ... bez cienia wątpienia i krytyki zastanowienia. No i nawet nawet, jeśli w gronie przyjaciół czy w smutnej refleksji przed snem przyjdzie nam do głowy, że to ktoś inny nam to tak urządził i kazał się cieszyć - to nawet nie mamy narzędzi do tego, żeby się zjednoczyć ... i już nie tyle zbuntować, co choćby zbudować i pokazać swój punt widzenia. 

Jesteśmy pierwszym i chyba jedynym pokoleniem socjalizowanym do życia w postawie hołdu dla kapitalizmu

Badania przytoczone przez raport Młodzi 2011 pokazują, że jeśli idzie o wartości prawie poława dzisieszych trzdziestolatkow i aż dwie trzecie dziewiętnastolatków chce się określać jako ‘zwyczajny’ . ‘Zwyczajny’? Naprawdę aspirujemy już tylko do tego, żeby być zwyczajni? I bardziej chcemy być zwyczajni niż krytyczni. O zgrozo! Na szczęście cenimy też 'barwne' (jak z Arkadii?) życie. Zaraz potem okazuje się, że cenimy ‘dobre towrzystwo’ i ważny jest też dla nas ‘brak nałogów’, bo jak konstatuje to raport, te wartości pozwalają nam nie ryzykować (schodzić na złą drogę) i bezpiecznie maksymalizować szansę na sukces zawodowy. Ratunku! Umieram.... 


Przysięgam, zazdoszę Boniemu wiary w to moje pokolenie, bo im dłużej czytam tym jest gorzej. A dalej raport omawia stosunek młodych do państwa, polityki i Polski. I tu, rzecz jasna, dominuje strategia kompletnego desinteressement, (ale to już na inny wpis) Obawiam się więc, że jeśli przyjdzie do tej rzeczywistej zmiany pokoleniowej i przekazania pałeczki ... pokolenie Solidarności nie będzie miało jej komu podać. My będziemy na wyprzedażach w supermarkecie albo na conference callu z klientem. Jedno jest niesamowicie ciekawe w raporcie Młodzi 2011. Jest to dokument, który po raz pierwszy od dekad widzi moje pokolenie jako aktora i współuczestnika wydarzeń społecznych. Nie jako ludzi, na rzecz których się do tej pory wyłącznie ‘działało’, dla których się robiło i do których się mówiło, ale jako pokololenie, które nagle po prostu ‘jest’, jest osobne, i nawet -  może samo mówić ... Proszę, przemówmy więc.


 (Właśnie realizujemy projekt badawczy, który opowiada o pokoleniu młodych Polaków z ich perspektywy, oddając im głos .. jeśli chcesz wiedzieć więcej lub przyłączyć się do rozmowy zapraszam www.culturetales.org lub zapraszam niedługo na www.polskastory.pl)

Travelling back in time ....and falling in love with the midnight in paris.

Falling in love with Midnight in Paris is certainly not difficult. It’s quite likely, that I am last one to see the film, but I‘ve fallen in the Allen’s dreaming trap completely and do not want to return from there.

I love the idea of doing a film not about living a dream, but l living in dreams, where the difference between the past and present is just an illusion. While we are getting more and more used to traveling in space, we forget (or, I forget) how amazing it is to travel back in time.

My weekend has been yet again about my travel back into the Jewish warsaw. Listening to the sounds of klezmer music at the Singer festival I was trying later to re - imagine the bustling life of the Jewish Warsaw... Hearing the sounds of the music and watching people dancing at the Pardon to tu vine, vinyl & vintage bar i kept imagining i was hearing the laughs of the people sitting in the coffee bars at Grzybowska in the summer of 38...

Thinking about THAT Warsaw from the 38 that is not only gone, but its life that had been so terribly interrupted, Allen’s film made me smile about the prospect of new possibilities. Because, obviously when you travel back in time ... the past is never really gone and can be easily re- imagined and lived again. His film is immensely seducing way of thinking about the history ... as something that you can cherish and experience all over again again instead of worrying that it’s gone, closed or broken. All you need to do is dream .

And I guess I could easily stay in those sweet dreams, but it’s well after midnight ... and Mondays are those few remaining things that I cannot dream away ... yet :-)

Why do we hate them if we actually love them? My fellowamerican anti-islamophobia campaign

Today just a quick link to the nice US campaign that aims at fighting islamophobia in the US. It's brilliantly interactive and brilliantly straightforward. Based on a simple insight about 'othering' the spot unravels how those terrible, hated, evil Muslims that we hate so much happen to be our neighbours, our doctors and our friends that we love.

The western narrative about Islam keeps reinforcing its image as a force of evil, radicalism and hatred.

This is wrong.

And this campaign proves it.

PS On the footnote , I would love to see this campaign running in Poland with a twist though .... MyfellowPolishJew?

Welcome to your broken society, Mr. Cameron

The wave of unrest on the London streets might be nothing else than just uncorked vandalism and furious anger. Still, it does tell something about a society, even if, at the margins - as you would say, prime minister. Damaging own backyard and looting own high-street is a sign of a complete alienation - from state, from community, from space these people inhibit. There might not be a great cause engaged, but there is a great lesson to take about people fears and anxieties.

Welcome, Mr Cameron to your broken society. You wanted to see Britain as broken. So it is indeed becoming broken. Aggression bursts out not when people are poor and lazy. It bursts out when people are hopeless, when they no longer feel part, when they no longer belong, when they no longer see that there is a future.

You divided Britain, you disconnected people them from the government, you made them torn apart from state. Not by introducing the cuts, increasing taxes and university fees. But by refusing to bother you to explain, refusing to bother engage people, refusing to recognize large parts of society as needed and wanted. You said that 'we are all in this together'.. and than you you left many British people for themselves.

No, I am not saying that the wave of violence is your fault, prime minster. What I am saying is that you cannot just sum up what is going on in London as 'criminality' and leave it to the police. If you want to go on with business as usual, you need to open up your business not to Murdoch family but those who looted the shops and to the frightened Londoners.

Don’t give Breivik publicity he desires so badly! He must be laughing his ass in his air- conditioned cell.

There is something horrific about way in which media (both Polish and British) report the Oslo bombing and the terrible shooting in Utaya Island. I wish they could catalyze the collective sense of European grief and give their all attention to the victims and not to the oppressor!

I am really fed up with the reports about the bloody killer’s childhood. I am also not interested in what his father thinks about his son’s behavior. Who should care when they guy killed dozens of innocent people? But first of all I am really fed up with the ongoing attempts to seek explanations of his horrible attack.

They guy is a mass murderer. He committed one of the most terrible atrocities that Europe seen in years. Honestly. There is really no need to agonize over 15000 pages of his insane ideology to know that his act is appalling! In giving the space to his fascist & xenophobic we are actually are doing what the guy dreamed about – giving him a platform from which everyone can hear his hatred talk.

I am also appalled by the way in which his anti- Islamic and racist views are commented as a sign of ‘neutral’ explanation of his mass murder without a sign of devastating critique they deserve! As if he was touching into a taboo problem that nobody dares to discuss, but everybody tends to agree in secret.

Portraying him as the fucking anti – Islam crusader without open criticism actually justifies his cause!

Makes his cause relevant in the social and European context. Which is bloody not true.

Because his voice is NOT of Europeans worried that there are too many immigrants. His act is NOT a sign that multicultural society supposedly does not work. It is NOT about anti – ISLAM feelings across Europe and NOT about state of European democracy.

His act IS a terribly crime against humanity. And this man lost the right to be treated a human being. And this is what I would love to read in media.

Instead, I will be reading in the Observer book review in 2015 that his diaries written from his cell are bestseller in number of European markets.

Ho Chi Minh never dies

Ho Chi Minh never dies, a set on Flickr.

Ho Chi Ming and official communist ideology (excuse the free market) remain very much alive ... at least in urban landscape, not sure about the hearts of Vietnamese.

If Vietnamese comerades could dump Ho in economy and keep him in vivid memory they might as well hire a spin doctor to pimp up their propaganda

No wonder why Ho Chi Minh is treated as national hero in Vietnam and supposingly called Uncle Ho by Vietnamese. After all he was a man that brought back dignity and pride to the country troubled for long by foreign powers; starting from French and finishing with Americans. Perhaps great mausoleum in Hanoi is a bit over the top and his museum in every city a slight extravagance, but ok, we've been there, I can understand. What I quite cannot get is why the communist propaganda in vietnam is so out of date! Hello comerades, you opened-up your economy, time to employ a proper spin doctor!

Travelling through Vietnam feels a bit like going back to the old postcards from my childhood's communist past. They would all which depict the idillic images of the fast developing country; new accoplishments of socialist architecture, happy families enjoying their first washing machine and overenthusiastic workers building a better future. All in faded colours- yellows, pistachio greens and faint pinks like the colour of this artificial juice available only in plastic transparent bags- sticky, sweet and silly. So if you miss the communist propaganda or want to experience it- come to Vietnam and enjoy before capitalism paints everything in 3D. The thing is that, while Vietnam in every aspect emerges as incredibly modern country - the communist party's old-school propaganda looks incerdibly odd and bizzare and so much out of fashion! On every street in every corner we see all the greatest hits of the communist standard; plackards of Ho,posters of happy mothers with children in arms looking into bright horizon, workers woving new factories and stickers celebrating anniversary of cummunist party. Every major street is decorated like for the rally with slogans glorifying progress, Vietnam and socialism ... all this in the landscape of the short-cut taking and rapidly growing capitalism. With running little vietnamese girls and boys looking like viet cong comerades.

And as much as it looks really impressive, one have to ask: Is this for real, like real real in which they think that their people think what they want them to think? Gosh, it is a rather sad reminder of how communist parties always treat own people like dumb idiots! People are not this blody stupid! ( even though we saw earlier today in Dalat city a "demonstration' of support to the regime, surely "spontanious" cause obviously people tend to rally at 6.30AM out of free will just to show how much they love Mr. President). So what is going on? Perhaps the communist guys in power are completely detached from reality and just hope that their people will believe this shit about bright communist future. But how can it be, if they opened up a free market economy not on their backyard, but at their front door- so, they must have some links to reality. Therefore, i modestly suggest that if they are cynical enough to reject Ho in economy while keep him in vivid memory, they might be cynical enough to hire a proper spin doctor that would pimp-up their outdated propaganda to "yes we can" standard.

Hanoi: Welcome to Warsaw of the Far East

Lonely Planet writes about Hanoi in terms of being 'the great dame of Far East', that confirms the idea of "Orient" as seducive, mysterious and tempting (loving the 'oriental' Lonely Planet language). Can't really find 'oriental charm' (whatever it means. Instead, what I see, is incredibly fast, mid range Asian city with welcoming people (eager to earn money, also on us ) that you can visit, but you can as well skip all together.

I cannot resist comparisons to Warsaw. It has never been a metropoly. It has some intersting mixture of colonial and chineese - influenced architecture, covered with communist monumentalism, but it's far away from Hong Kong or Macau in its 'colonial' style and far far away from Moscow in its 'communist' chic. Just like Warsaw - mid range European city, that has some nice places, but lacks amazing uniqueness that would make it a place that is hard to leave and tempting to return.

But there is something about Vietnam, including Hanoi, that is incredibly touching and moving. Its history. History that becomes meanigful once you are here. The history of Vietnamese nation is an over -2000 thousand years old story of fight against oppression and bad fortunes - against Chineese, French, Americans. And famine and plagues. Only in in last 60 years Vietnam lost twice its tenth of the population - first time, after WWII when over 10% of people died out of famine. Later, during American war wgen alomost 10 millions died or were injured... It is really impressive in how, few decades after the world most horrible atriocities, this country rise in pride and develops fast.

With no glorification of martyrs. With glorigication of one person. Ho - as the men who brought independence and a men who brings pride until today.

Drunk, hopeless and compelling: A short guide to a collective suicide in a good style. Polish docs @ Open City Festival in London.

Watching Polish films with foreign public always makes me feel uneasy. I hate this weird fear of finding myself in the position of having to act as a translator of what might have been lost in (often beyond verbal) translation . I hate this terrible moment when somebody nods with politeness and I know that he/ she has no clue whatsoever of what I (or the film) are talking about.

Needless to say, the potential embarrassment is even bigger, when it’s about films that I have not seen. And that is the case with the Polish shorts we are bound to see. With bunch of friends, artsy London crowd and skeptical and slightly hangovered Tadek (this detail will prove important later on).

Just on a footnote, a night before five of my six friends leave the cinema during the Czech screening of the film called Cinema-therapy. Gunes, who almost made it till the end, told me later that she had stayed so long as did not want to leave me alone.

My slavic soul already cries.

Anyway, here we are, I take a deep breath ...

The first film, is called, The Forth Man and tells a story of a guy who works in a deep forest in Bieszczady (end of the world sort of place), works not really to make a living of his work, but to make a drinking.... (denaturat it was). Soon we realize that alcohol is important in forgetting and reliving what our character cannot deal with ... the story of the fourth man, his son .... (can’t say what happens cause this is a proper film review!) To this beautifully depressing setting arrives a black guy, a medicine student as we learn, who needs money to continue studies and .... obviously Bieszczady is the first to go ...

Tadek whispers to me, that if the next one will be about alcohol he will cut his vains...

The next one, Out of Reach tells a story of sisters from Ruda Slaska, abandoned by their mother at childhood and disenchanted by their ignorant father. In the desperate strive for warm and family they decide to find their mother hoping or wanting to hope that this time she will act like a proper mother ...

At which point I am searching in my bag for antidepressants ...

Third film, The Doghill, tells a story of shepherds in Tatry mountains, who, surrounded by nature in its full sexual exposure with constantly copulating sheeps, dogs and horny cows, talk about their women who remain down in the valley ... yet, there are some existential forces that prevent them from getting down to see their wives and overcome own loneliness .

At this point I promise to my friends (who are - surprisingly- still around) that the last film owill surely be joyful and fun. I completely do not believe in what I am saying.

Fourth film, Honeymoon starts at a marriage ceremony (this is a good sign, gloria, I think). The place looks doggy and the braid’s dress cheap, but there are some signs of happiness. The joy does not last long as we soon realize that we are in the prison and soon after the ceremony the happy couple splits, the wife, back to her cell, the husband back to the Polish ‘normal life’ which appears to be driving him inevitably to pathology with sea of hopelessness, bureaucracy and vodka around

All of the films are actually very good ones. It is just that they are terribly sad. Interesting also, how from London perspective they all look actually quite similar. There is this overriding sense of melancholy in them. Life is an existential struggle and hope does not come easy. And there are characters that live the life as it is, that face the conflicts, do bad things (mostly alcohol related) and struggle. And somehow the seem to be grand in their own humiliation. And the dark sense of humor that exposes the everlasting pessimism, where vodka is the only cure.

These are not the films to enjoy. They tell local and at times provincial stores. In a sense I cannot find many more examples that would be a harsher opposition to British popular culture with the ‘life can only get better’ taste. Even their poetics and style is damn difficult and demanding for the non Slavic public. Yet, they are surprisingly universal and compelling

We leave the cinema and 60 minutes after we still talk about images what we had seen. Gosh, Poles are painful! Sometimes one needs painful.

What we did in Prague ... my first little film about exploring

It's been a while since we've been to Prague with girls. I thought I would share this little film - it is not really finished, but I am being told by Vikram Jayanti, great documentary filmmaker and our course tutor that you never really finish your films, you abandon them ... so this is what happened here.

This little piece requires back story - as the story unfolds in the film so did our few days in Prague unfold, without really a proper plan, without any set agenda, but with open eyes and curious minds. We met so many amazing women in Prague - Jennifer, Marketa, Teresa, Dana, Lisbeth and Eva, just to name few of them - Czech and expats, we hosted a swap party in our flat, took an active part in conference about women in business and glass ceilings in Eastern Europe, went out for some nice lunches and boozy dinners with out new friends. This film is just a little memory of these happy and fascinating days with them and a short introduction to what 'exploring' is .. enjoy.

The music comes from my favourite film ever, Czech film of course - Samotari (The Loners,Samotni), photo shows sculpture of Czech artist David Czerny

Storytelling 3.0. Final cut pro is my new powerpoint! Yihaaa

Editing has opened up the whole sea of possibilities I have not thought about before. It’s like going to a hidden place in which you had never been and have no preconceptions about.
Obviously, knowing me, I always find something to worry about. I can already see the risk of over - editing footage to the point where it’s only about form, not about the content any longer. And surely, there’s a temptation … with all the glamorous things that final cut pro can do for you. Surely editing will not replace a good story, but it can still make things a bit more visually bearable and interesting. And there’s this really weird moment where you look at your digitized footage and you know it can travel in thousands directions, you can tell the story of the same footage in unlimited number of ways. It would be interesting to see what different people with different experiences, backgrounds, and interests would do with exactly same footage. But I guess if you know what you what to say in you film, you know exactly what goes with what and how many editing spices you need to add …

On the other note, I am getting ready to shoot the THE FINAL thing. I’ve seen couple of visual references that you recommended, including Chantal Ackerman and Alan Berliner …. In different ways, totally impressed by both of them and touched by it to the point where I am starting to realize the impossibility of the challenge that faces me. OMG, 15 minutes is a really long time to say nothing. I’ve started to shoot couple of little things - like preparing morning coffee, unlocking my bike or opening window to embrace spring. I wanted to work out the style, tone and most importantly, the frame and the angle. And I am trapped a bit in thinking that somehow I need to try to get beyond what looks like just very generic scenes. I should give to each and every on them a special character, so they feel in a specific way, so they are there for a reason… so what I am trying to figure out if maybe I should decide that I do only particular type of shoots - like close ups, extreme close ups and than a wide plan with me walking out of frame…

For a moment, I guess I am thinking that the way to establish my presence is through my hands … hands that do things, hands that show hesitation, hands that take part in life …

Also I already hear the music (which is key since as you know NOTHING is going on in the bloody thing)

And I found a way to communicate my thoughts - though email, blogs, facebook, diary, mobile conversations. And I think that if not overused it can serve the purpose of pushing the narrative somewhere and giving some cues to the viewers about how to look at the film.

It has all quite a funny effect on me as I feel I am ‘narrating’ my life, not only my film…. Very weird feeling.

Photo by Alana Rae

What I am doing if I am not doing what I should be doing. A short guide to the art of wasting time

I am back at school with all the pains and glories of going to school. It means that most of my life I spend in the library, in books, reading and writing and … doing all those other things that keep me wonderfully distracted, completely unfocused and successfully ineffective for the bloody 6 weeks.

Surely there must be really nice ways of spending time nicely, when you are supposed to work and you just do not feel like, like …

… staying all day in bed
… watching all Antonioni collection
… having long sex (with my husband, to be clear!:-)
… reading Three Musketeers all over again
... writing proper letters to old friends

But no. I am not having ANY of those. No of course not. Doh! I am working! My catholic guilt would not allow me to do anything pleasurable, when I have to work. Oh no no no, every distraction is strictly forbidden!

So I write. All day. All night. Almost.

A short guide to the art of wasting time:

1. Start your day with the obligatory walk through facebook, twitter, gmail and pudelek.pl Leave some comments, press some ‘likes’. You see? What a nice productive start of a day. Takes only 20 minutes (Don’t you dare to actually visit proper newspaper websites. You don’t have time for distractions! Already forgot??? )

2. If after first 30 minutes you feel like falling asleep. No! Go for a coffee. Now, that’s called a productive break.

3. Visiting a bathroom is a humanitarian affair. No guilt here. Even if you find yourself breaking a record in ‘brick breaker’ on your mobile every time you visit loo. I’m a new master in brick breaker after having lost my blackberry with the glorious game called ‘word mole’.

4. Time for lunch, right? It’s been a hard day so far. And it’s so cold and gloomy outside. Everyone needs some nice kick at some point! You still worry that it’s only 11.45 am and you only arrived at 11? No worries. Its food for though. Feeds your brain, can only be good!

5. Back from lunch. You deserve a little update. Facebook. Gmail. Twitter. Skype. Found yourself 50 minutes later watching friend of a friend of a friend photos from his brother’s daughter birthday? Well, let's not be obsessive… who counts little distractions?

6. Sleepy again? High time for a nap. Naps in the library are really healthy. They never take more than 45 minutes.

7. Time to call Michal. He’s also studying hard. So no, actually, no worries, it’s not a distraction. Again pretty humanitarian. It’s always useful to discuss what you haven’t done.

8. Cigarette? Ha, you see, I don’t smoke in the library. Earned an extra time for facebook update, right? Or maybe coffee?

9. Ah now you have an idea! There was this really clever guy the other day? Hmmm? Let’s google him …

10. Hmm, library closes in 20 minutes. You’ve been working bloody whole day and you even haven’t start writing! And you didn’t even call your mum! Call your mum. She’ll take pity on you for the whole day of hard work.


See? Now you see I was far too busy to write blog! ☺ Sweet dreams and lovely weekend!